بدرود! عشق های کهن بدرود،

ای خاطرات محو و غبار آلود!

ای یادهای مبهم و لرزنده،

ای چهره های مضطرب و مطرود!

ای رازهای خفته به خاموشی،

در ظلمت و سکوت، شده مفقود،

ای سایه های ریخته در اوهام!

اشباح رنگ باخته و مردود!

پژمرد روح من به خدا پژمرد

فرسود جان من به خدا فرسود,

از دورگاه خاطره ی لرزان

این جلوه های تلخ ندارد سود

بیچاره دل هنوز پشیمان است

گامی دو گر به راه خطا پیمود

در سنگلاخ تیره و ناهموار

با خاطری شکسته و ناخشنود

رنجی به رنج های دگر آمیخت

دردی به دردهای دگر افزود

در ظلمت فریب هوس بازان

در جستجوی عشق و حقیقت بود!

عمری گداخت شمع جوانی را

در آرزوی موهبت موعود.

                                                     فریدون مشیری