اين ديوانگیست ...

که از همه گلهاي رُز تنها بخاطر اينکه

خار يکي از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم... 

که همه روياهاي خود را تنها بخاطر اينکه

يکي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم...

اين ديوانگيست ... 

که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اينکه در زندگي با شکست مواجه 

شده ايم ... 

که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اينکه يکي از کارهايمان بي نتيجه مانده است...

اين ديوانگيست ... 

که همه دستهايي را که براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند بخاطر اينکه يکي از دوستانمان

رابطه مان را زير پا گذاشته است رد کنيم ... 

که هيچ عشقي را باور نکنيم بخاطر اينکه 

در يکي از آنها به ما خيانت شده است...

اين ديوانگيست ... 

که همه شانس ها را لگدمال کنيم بخاطر اينکه 

در يکي از تلاشهايمان ناکام مانده ايم...

دچار اين ديوانگي ها نشويم...

و به ياد داشته باشيم که هميشه...

شانس هاي ديگري هم هستند

دوستي هاي ديگري هم هستند

عشق هاي ديگري هم هستند

نيروهاي ديگري هم هستند

سر خود را مزن این گونه به سنگ،

دل دیوانه ی تنها! دل تنگ!

مدران جامه جان را، مدران!

دل دیوانه ی تنها، دل تنگ!

قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است

سینه را ساختی از عشقش، سرشارترین

آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترین

چه دلآزارترین شد! چه دلازارترین؟

نه همین در غمت اینگونه نشاند؛

با تو چون دشمن، دارد سر جنگ!

دل دیوانه ی تنها، دل تنگ!

ناله از درد مکن

آتشی را که در آن زیسته ای، سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ رو با ش ازین عشق و سرافراز بمان

دل دیوانه تنها، دل تنگ!

 برگ ها از شاخه می افتاد،

                                من، تنهای تنها، راه می رفتم

 در کنار برکه ای،

                 پوشیده از باران برگ

 شاید این افسوس را، با باد می گفتم:

 - آه این آیینه را

                  این برگ های خشک، پوشانده است.

 آن صفا، آن روشنایی

                           در غبار تیرگی مانده است

 تا کجا مهر بهاران،

                         پرده از رخسار این آیینه بر دارد

 چهره ی او را به دست نور بسپارد. . .

 روزهای زندگی

 مثل برگ از شاخه می افتاد و من،

                  همچنان تنهای تنها، راه می رفتم.

 یادها، غم های سنگین

              چهره ی آیینه ی دل را کدر می کرد.

 شاید این فریاد را با خویش می گفتم:

 - باید این آیینه را از ظلم این ظلمت،

                                            رهایی داد.

 چهره ی او را به لبخند امیدی تازه

                                       از نو روشنایی داد.

 عشق باید پرده از رخسار این آیینه بردارد

 چهره ی او را به دست نور بسپارد.

                                                           فریدون مشیری

"آه، تو چقدر زيبا هستي!"

بعد لحظه اي سكوت كرد و پرسيد:"ميشود تو را دوست داشته باشم؟"

مردی با خود زمزمه کرد: " خدایا با من حرف بزن "